Nou heeft ze me toch nog in de steek galaten

 

Nadat Bettie van Veen het verhaal van haar vaders familie in het boek ‘Dat is een Van Veen, dat kun je wel zien’ over het rurale leven in Voorburg had opgetekend, richt zij nu haar blik naar Rotterdam. In de familiegeschiedenis van haar vader speelde bezit van grond en huis en het bekleden van maatschappelijke functies een grote rol.
Haar moeder Mies en diens zus Betty werden daarentegen geboren aan de rand van Rotterdam in een arbeidersbuurt met een bevolking die als roerig bekend stond. Gelukkig konden zij al snel Crooswijk verlaten en verhuizen naar een bovenwoning in de Oranjeboomstraat op Zuid. Een volksbuurt waar de bewoners hard werkende arbeiders en winkeliers waren die elke dag naar hun werk gingen. Er heerste saamhorigheid. Een drukke, gezellige straat met veel winkels. Met de tram die door de straat reed, kon je overal naartoe. Hier was elke arbeiders trots op zijn vak.
In dit verhaal onderzoekt de auteur hoe de beide zussen, opgegroeid op een bovenhuis in Rotterdam zich ontwikkelden ten opzichte van elkaar. Hun huwelijk bracht de een naar Voorburg en de ander naar Weert. ’Waar je werk is, is waar je thuis is’, was hier van toepassing. Na hun huwelijk bedroeg de afstand tussen de zussen 169 kilometer, maar dat belette hen niet om elkaar regelmatig op te zoeken.
Mies kwam terecht in een middenstandsmilieu aan de rand van het dorp Veur (onderdeel van Voorburg-Leidschendam) in Zuid-Holland en Betty bleef in het arbeidersmilieu in een middelgrote stad in Limburg. Het tuindersbedrijf was een essentieel onderdeel van het leven van Mies, waar altijd wat te doen was. Betty bleef achter in huis als haar man naar zijn werk was en de kinderen naar school. Als deze weer thuis kwamen waren de boodschappen gedaan en was het huis netjes.
Ze profiteerden beiden van de materiële welvaart na de oorlog. Ze wilden allebei een bontjas. Die kwam er ook, bij de een eerder dan bij de ander.
Ondanks de verschillen in karakter: de wispelturige Mies versus de rustige gelijkmatige Betty, bleven ze innig met elkaar verbonden.